صد خزان آمد و بگذشت بهارم ،باز آی

به فدایت همه هستی ، تو همه هستی من

باعث درد من و مایه سر مستی من

یک دم از کوی دلم بگذر و از من مگذر بلبل باغ وفا ،

از ره گلخن مگذر صبر کن یک دمی،

ماه شب افکن، مگذر بگذری از من

اگر ، لجظه مردن ، مگذر ندهم جان و

دگر بار دگر زنده شوم

محضر روی تو چو بینم

مه تابنده شوم

زاهد از میکده راندم،

چه کنم مست و خراب ؟

خالی از می شده در دست سبویم ، چه کنم؟

به گريه هاي درد مندان

به صداي برق و طوفان

به بينوايان ، مستمندان

به بشر ، طلايه داران

ببخش عطر باران ،

بگير دست ياران

بگشا طلسم بانان.

تكبير گويان ،

لبيك گويان

سوي تو آييم ،

بايد كه باشيم

من و درياي خروشان ،

من و اشتياق ياران

حلقه اي از جنس پاكان

، رحمت عام الهي

دست در دستم گذار

، اي مه ياران

شهسوار شهر رسوا